لحظه‌هاي يك‌بارمصرف

شرح اين قصه شنو از دو لب دوخته ام...

درباره وبلاگ

علي مسعودي
متولد 1364
دانشجوی ك.ارشد فلسفه غرب

1- علايق بسيارند و عمر كوتاه. بيش و پيش از همه نگران ِ انسانم. زندگي‌ ِ انسان. رنج كشيدن نيست كه بي‌تابم مي‌كند، نه! غمم از روزمره‌گي، بي‌هوده‌گي و بي‌معنايي است. نگاه‌كردن به واژه‌ها نگريستن به زندگي را به من آموخت. از آنجا به فلسفه كشيده‌ شدم و با فلسفه بود كه معناي برهوت را كشف كردم. و برهوت انسان بود! تشنه، زيبا، رازآميز و همواره مسافرِ افق.
2- در اين صفحات از همه چيز خواهم نوشت،. اما مقصود اصلي، نگاه انتقادي به پارادوكسِ «ما» خواهد بود.
3- هرگونه استفاده از مطالب اين وبلاگ تنها با ذكر منبع مجاز مي‌باشد.
-------------------------
دست از طلب ندارم تا کام من برآید/یا تن رسد به جانان یا جان ز تن درآید
-------------------------
هيچ‌گاه نبوده كه من آثارم را با تمام تنم و با تمام زندگي‌ام ننويسم.
من هيچ‌گونه «مسأله فكري محض» نمي‌شناسم... اين امور را شما به عنوان افكارتان مي‌شناسيد، ولي افكار شما غير از تجربه‌هاي شماست.
(نيچه)
-------------------------
... افسوس!
آفتاب، مفهوم بی‌دريغ عدالت بود و آنان به عدل شيفته بودند و اكنون،
با آفتاب‌گونه‌اي آنان را اينگونه دل فريفته بودند؛
اي كاش مي‌توانستم خون رگانِ خود را من قطره قطره قطره بگريم تا باورم كنند.
اي‌ كاش مي‌توانستم!
(احمد شاملو)
-------------------------
مشکل من این است:
که بارانم
از خاکی به آسمان ریخته...
(لیلا فرجامی)
-------------------------
من تکه‌تكه از دست رفتم
در روز روز زندگاني‌ام.
(حسين پناهي)
-------------------------
خدا كجا رفته؟ به شما خواهم گفت.
ما ـ من و تو ـ او را كشتيم.
(نيچه)
-------------------------
از آنجا که تنها در وضعیت‌های مرزی است که ما، بودنِ حقیقی را تجربه می‌کنیم، در جهانی که دستخوشِ آنتی‌نومی‌ها نباشد، در جهانی که حقیقتِ مطلق به‌گونه‌ای ابژکتیو حاضر و ظاهر باشد، دیگر برای هستی یعنی برای موجودی که امر متعالی خود را به او بنمایاند، جایی نخواهد بود.
(یاسپرس)
------------------------
عصر ما، عصر فهمیدن است. نسل ما شاید بیش از نسل‌های دیگر دارای معلومات است، ولی آنچه از آن بی‌بهره است همانا شور است. همه، چیزهای بسیار می‌دانند. همه می‌دانیم که به چه راهی باید برویم و می‌دانیم که چه راه‌های ممکنی به‌روی ما گشوده‌اند. ولی نکته این است که هیچ‌کس گامی برنمی‌دارد.
(سورن کی‌یر‌کگور)
--------------------------
این غافله‌ عمر عجب می‌گذرد/ خوش باش دمی که با طرب می‌گذرد/ساقی غم فردای حریفان چه خوری؟/پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد.
(رندترین مرد تمام روزگاران)

دیوار

واژه‌هاي عفنش را به‌دوش مي‌كشيد و نجواكنان از زنان و آيينه بد مي‌گفت. ناگهان فرشته‌اي در گوشش زمزمه كرد: امروز خواهي مُرد.
او اما واژه‌هاي عفنش را به‌دوش مي‌كشيد و نجواكنان از زنان و آيينه و فرشتگان بد مي‌گفت. ناگهان كودكي سنگي به سرش كوبيد و گفت: امروز خواهي مرد.
او اما واژه‌هاي عفنش را به‌دوش مي‌كشيد و نجواكنان از زنان و كودكان و فرشتگان بد مي‌گفت. ناگهان...
درخت و باران و سگ هم، اما افاقه نكرد.
اين‌بار مرگ با لبخندي مرموز و سكوتي سنگين به‌سراغش آمد. پيرمرد واژه‌ها را زمين گذاشت و همه‌چيز را فراموش كرد. دم‌ِ رفتن با خود مي‌گفت «همين زندگي هم زيبا نبود؟»

+ نوشته شده توسط علي مسعودي در شنبه 25 آبان1387 و ساعت 1:39 |